Σάββατο, 13 Ιουλίου 2019

Πρότυπα αναρτήσεων!


     Θα ήθελα σήμερα να μιλήσω για τις ιδανικές, πάντα κατ' εμέ, αναρτήσεις.
     Ποιες είναι οι αναρτήσεις που θα μου τραβήξουν την προσοχή;
     Πότε κάποιο ιστολόγιο μπορεί να με κουράσει και να πάψω να το ακολουθώ;
     Ποιες αναρτήσεις μπορούν να με καθηλώσουν;
     Πρώτα από όλα, θα ήθελα να αναφερθώ στη συχνότητα των αναρτήσεων, η οποία τελικά είναι καθοριστική για το αν θα βαρεθώ να παρακολουθώ ένα ιστολόγιο ή όχι. Είναι μερικά ιστολόγια που κάνουν αναρτήσεις κάθε εβδομάδα, δυο φορές τον μήνα ή και μια φορά τον μήνα. Από αυτά, συνηθίζω να μη χάνω ούτε μια ανάρτηση, ακόμη κι αν αυτή είναι μακροσκελής. Είναι τα ιστολόγια που βρίσκω ενδιαφέροντα να διαβάσω. Κάποια άλλα μπλογκς όμως είναι λιγάκι βαρετά, κουραστικά. Φυσικά δεν είναι το θέμα τους. Αν αναρτούσαν σπανιότερα σε λογικές βάσεις, θα μου προξενούσαν περισσότερο το ενδιαφέρον.
     Θα δώσω ένα παράδειγμα για να δείξω τη σημασία που έχει τελικά για μένα η συχνότητα των αναρτήσεων. Υπάρχουν δυο ιστολόγια που το ένα ανεβάζει αναρτήσεις κάθε εβδομάδα και το άλλο κάθε μέρα. Το θέμα του δεύτερου είναι πιο κοντά στα γούστα μου, αλλά το πρώτο παρουσιάζει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για μένα. Το δεύτερο έχει περισσότερα να δώσει σε κάθε ανάρτηση που
κάνει (και είναι λογικό, γιατί τι να πεις κάθε μέρα) και δε με μπουχτίζει. Με βάση αυτές τις σκέψεις καθορίζω και τη συχνότητα των δικών μου αναρτήσεων. Στην αρχή, κοινοποιούσα θέματα πιο συχνά, αυτόν τον καιρό όμως, ανεβάζω σε κάθε ιστολόγιό μου δυο φορές τον μήνα (πχ. Ένα Σάββατο στο ένα και το άλλο Σάββατο στο άλλο).
     Ένα άλλο θέμα είναι το μέγεθος των αναρτήσεων. Προτιμώ τις αναρτήσεις που είναι σχετικά σύντομες. Λέω αυτό που θέλω να πω σε κάθε ανάρτηση, χωρίς να πλατιάζω. Πιστεύω ότι με αυτόν τον τρόπο μπορεί κάποιος να προσελκύσει περισσότερα άτομα να μπουν στη διαδικασία να διαβάσουν την ανάρτηση. Άλλωστε, έχουν να διαβάσουν κι άλλα ιστολόγια, έχουν κι άλλα πράγματα να κάνουν στη ζωή τους.
     Τέλος, μου αρέσουν διάφορα θέματα, που συχνά δε σχετίζονται μεταξύ τους. Οπότε μπορώ άνετα να διαβάσω διαφόρων ειδών ιστολόγια, τα οποία βρίσκω εξίσου ενδιαφέροντα. Επικεντρώνομαι στο τι έχουν να μου δώσουν. Η παραμικρή πληροφορία που μπορεί να μου δώσει κάτι με γεμίζει χαρά. Ελπίζω η ανάρτησή μου να ήταν σύντομη και να σας έδωσε κάτι :)

Ευχαριστώ πολύ!
   

Σάββατο, 29 Ιουνίου 2019

Διαφορετικότητα!


     Δε γνωρίζω αν αυτό συμβαίνει σε όλα τα όντα, αλλά ο άνθρωπος έχει τη τάση να μην αποδέχεται εύκολα οτιδήποτε κι οποιονδήποτε διαφέρει από αυτόν. Όσο όμως εξελίσσεται κι αποκτά γνώση, ο άνθρωπος δέχεται το διαφορετικό, εκτός κι αν εμπόδιο πλέον στέκονται τα κόμπλεξ που ενδέχεται να έχει. Ας δούμε όμως μερικά παραδείγματα διαφορετικότητας.
     Οι άνθρωποι μπορεί να έχουν μεταξύ τους διαφορετική κουλτούρα, θρησκεία, γλώσσα, νοοτροπία, χρώμα, ακόμα και σεξουαλικό προσανατολισμό. Προκειμένου οι άνθρωποι να πάψουν να φοβούνται και να μάχονται καθετί το διαφορετικό, χρειάστηκε πολλές φορές ανά τους αιώνες να
χυθεί πολύ αίμα. Κάτι που ακόμη και σήμερα δεν έχει ξεπεραστεί εντελώς.
     Το θέμα είναι πως η διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Αυτό που πάντα αποτέλεσε την πηγή του κακού ήταν ο φόβος για το διαφορετικό και η ανάγκη να ξεσπάμε τα κόμπλεξ μας. Όταν κάτι μας είναι άγνωστο, δε χρειάζεται να το φοβόμαστε. Κι ας μη ξεχνάμε ότι όπως κάποιος φαίνεται παράξενος-διαφορετικός σε εμάς, έτσι παράξενοι-διαφορετικοί φαινόμαστε εμείς σε άλλους.
     Υπάρχει λόγος κάποιος να μας φοβάται, επειδή -λόγου χάρη- δε μιλάμε κινέζικα, έχουμε διαφορετική κουλτούρα από τη κινεζική, αλλιώτικη θρησκεία, δε διαθέτουμε σχιστά μάτια και κατοικούμε σε έναν τόπο μακρινό και συνάμα εξωτικό για τους Κινέζους; Το ίδιο ισχύει και γι αυτούς που φαντάζουν διαφορετικοί στα δικά μας μάτια. Για παράδειγμα, οι ομοφυλόφιλοι -όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι- έχουν κάποιες σεξουαλικές προτιμήσεις, απλά διαφέρουν από αυτές των ετεροφυλόφιλων. Το ότι δε μπορούμε να σκεφτούμε όπως εκείνοι, δε χρειάζεται να μας φοβίζει, αφού δεν έχει καμιά απολύτως επιρροή στη δική μας ζωή.
     Το συμπέρασμα είναι το εξής:
     Σεβόμαστε τα θέλω, τις συνήθειες, τη διαφορετικότητα των άλλων. Κάτι που μπορεί να φαίνεται αλλόκοτο σε εμάς μπορεί να φαντάζει σύνηθες σε κάποιον άλλον. Δεν είναι ανάγκη να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τον τρόπο σκέψης του άλλου, αρκεί απλά να τον σεβαστούμε. 

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2019

Δημιουργία και τήρηση εθίμων!


     Ως έθιμο ορίζεται η ενέργεια που επαναλαμβάνεται σε καθορισμένες περιστάσεις, όπως έχει καθιερωθεί από την παράδοση ενός λαού ή τόπου. Αυτός είναι ο ορισμός του εθίμου, όπως αυτός δίνεται από το Βικιλεξικό. Η Ελλάδα είναι μια χώρα πλούσια σε έθιμα, τα οποία προέρχονται είτε από την αρχαιότητα, είτε από το πρόσφατο παρελθόν.Πολλά από αυτά έχουν εξελιχθεί ή έχουν μείνει αυτούσια. Άλλα πάλι σίγουρα έχουν εξαφανιστεί.
   Τα περισσότερα ελληνικά έθιμα έχουν βαθιές ρίζες, μάλιστα τόσο πολύ, που η εκκλησία αναγκάστηκε να τα υιοθετήσει. Πολλοί άνθρωποι τηρούν έθιμα που έχουν βρει από τους γονείς, τους παππούδες και πάει λέγοντας. Όμως υπάρχουν και άνθρωποι που ούτε ν' ακούν θέλουν γι' αυτά. Κάποιοι άλλοι, πάλι, αισθάνονται φόβο στην ιδέα και μόνο να μη τα τηρήσουν, μήπως τους συμβεί κάποιο κακό. Τα έθιμα μπορεί να είναι "χαριτωμένα", να τα τηρείς και να περνάς καλά, χωρίς να βλάπτουν κανέναν. Ένα τέτοιο είναι τα κάλαντα κι ένα άλλο το σπάσιμο ροδιού τη Πρωτοχρονιά (και τα δυο προέρχονται από την αρχαία Ελλάδα). Είναι δυνατόν όμως να είναι και "τραβηγμένα", να προκαλούν ντροπή σε αυτόν που τα βιώνει, ακόμη και πόνο ή και θάνατο (ταυρομαχίες στην Ισπανία).
     Ο καθένας έχει τη δυνατότητα να επιλέξει τα έθιμα που θέλει να ακολουθήσει. Κατά τη γνώμη μου, ένα έθιμο είναι καλό όταν δε βλάπτει τίποτα και κανέναν κι εφόσον δε γίνεται καταναγκαστικά. Τα έθιμα δημιουργούνται ξανά και ξανά κι εξελίσσονται. Κάθε γενιά μπορεί να υιοθετεί, να τηρεί κάποια έθιμα από το παρελθόν, αλλά επίσης παράγει νέα, τα οποία κληροδοτεί στις επόμενες γενιές.

Σάββατο, 8 Ιουνίου 2019

Τοξικοί άνθρωποι!


     Υπάρχει ένα είδος ανθρώπων που ζουν ανάμεσά σε όλους μας και είναι ικανοί ν' απορροφήσουν μεγάλη ποσότητα της ενέργειάς μας με τη μιζέρια και τη κακία τους. Είναι οι λεγόμενοι τοξικοί άνθρωποι. Σίγουρα όλοι μας έχουμε συναντήσει μερικούς από αυτούς στη ζωή μας. Κάποιοι μπορεί να έχουμε προσπαθήσει να τους βοηθήσουμε, πάντα χωρίς καμιά επιτυχία. Πως μπορούμε όμως να τους αναγνωρίσουμε;
     Οι τοξικοί άνθρωποι βγάζουν έναν έντονο αρνητισμό για οτιδήποτε. Δε χρωστούν καλό λόγο σε κανέναν, κατακρίνουν τους πάντες και τα πάντα, όλα τους φταίνε, ακόμη κι αν τους συμβαίνει κάτι καλό στη ζωή τους, σε αυτούς τους ίδιους, ψάχνουν να βρουν κάτι αρνητικό στο οποίο τελικά θα προσκολληθούν. Ότι και να γίνει καταλήγουν σε έναν έντονο αρνητισμό και είναι εξαιρετικά καχύποπτοι.  Είναι σαν μόνο ο αρνητισμός να τους θρέφει, να τους δίνει ζωή. Ο τρόπος που σκέφτονται, συμπεριφέρονται και δρουν δεν έχει καμιά λογική, γι αυτό το καλύτερο που έχει κανείς να κάνει είναι να μην ασχολείται μαζί του, να τον αγνοεί παντελώς και να τον αποφεύγει.
     Ο τοξικός άνθρωπος μπορεί να περιοριστεί και να σου προσφέρει σεβασμό μόνο αν του θέσεις όρια. Έτσι, μπορείς να διαχειριστείς το μέγεθος του αρνητισμού που θα σου βγάλει. Το να βρεις μια οριστική λύση για το πρόβλημα είναι όμως αδύνατο. Τοξικούς ανθρώπους μπορείς να συναντήσεις παντού. Ίσως υπάρχει μέσα στην οικογένεια, τη δουλειά, την παρέα ή οπουδήποτε αλλού. Θα τον καταλάβεις αμέσως, γιατί είναι κουτσομπόλης, μίζερος, παρτάκιας.
     Ήθελα από καιρό να κάνω αυτή την ανάρτηση γιατί είναι ένα θέμα που έχω ζήσει κι έχω προσπαθήσει καιρό να αντιμετωπίσω. Ήθελα, λοιπόν, κατά κάποιο τρόπο να μοιραστώ την εμπειρία μου.

Εσείς έχετε συναντήσει τοξικούς ανθρώπους; πώς τους αντιμετωπίσατε;




     

Σάββατο, 25 Μαΐου 2019

Αντίο!


     Σήμερα αποφάσισα να πω ένα αντίο. Γενικά, αποφάσισα να λέω ένα αντίο που και που σε βιβλία που υπάρχουν στη βιβλιοθήκη μου και τα οποία δεν έχουν ιδιαίτερη θέση στη καρδιά μου. Φυσικά, του "αντίο" θα προηγείται υποχρεωτικά η ανάγνωση του βιβλίου που πρόκειται να αποχωριστώ, ακόμη κι αν δεν είναι η πρώτη φορά που το έχω διαβάσει. Αν κάτι μου αρέσει πολύ είναι η οργάνωση, όπως θα γνωρίζετε όσοι με ακολουθείτε και στο drastiria.blogspot.com. Έτσι, είναι συχνό φαινόμενο για μένα να πραγματοποιώ ξεσκαρτάρισμα στα πάντα και φυσικά και στη βιβλιοθήκη μου.
     Το πρώτο βιβλίο, λοιπόν, που θα αποχωριστώ είναι το "Βρετανικό Μουσείο", έναν τόμο από τη σειρά "Μεγάλα Μουσεία" που βρέθηκε κάποτε στη κατοχή μου, άγνωστο πως. Αφού, λοιπόν, του έριξα μια ματιά, λέω να το παρουσιάσω στο ιστολόγιο μου, ώστε να το θυμάμαι, αλλά και να το δείτε κι εσείς και να δω τα σχόλιά σας.
     Το βιβλίο αναφέρεται στο Βρετανικό Μουσείο, που έχει την έδρα του στο Λονδίνο. Στον χώρο του φιλοξενεί έναν μεγάλο αριθμό από θησαυρούς που προέρχονται από διάφορους πολιτισμούς του κόσμου. Κάποια από αυτά τα πολύτιμα αριστουργήματα είναι ελληνικά και όπως είναι γνωστό, η χώρα μας ζητά τα έργα να επιστραφούν στη γενέτειρα τους. Το ίδιο όμως αίτημα έχουν κι άλλες χώρες του κόσμου από τη Μεγάλη Βρετανία.
     Μέσα στο βιβλίο παρουσιάζονται κάποια από τα έργα αυτά με εικόνες και κείμενα. Έτσι, ξεφυλλίζοντας το, βλέπει κανείς εικόνες της Παλαιολιθικής τέχνης, της Αιγυπτιακής, της Σουμεριακής και της Νεοασσυριακής (Ιράν, Ιράκ) , της Ελληνικής, της Ρωμαϊκής, της Νορβηγικής, της Κινεζικής, ακόμη και της τέχνης των Μάγια και των Αζτέκων.
     Το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση είναι το γεγονός πως στην Αιγυπτιακή τέχνη η επιδερμίδα των γυναικών έχει ολόλευκο χρώμα και ταυτόχρονα, οι άντρες απεικονίζονται με κεραμιδί χρώμα. Το τελευταίο συμβολίζει την πολύωρη παρουσία των ανδρών στο ύπαιθρο, κάτω από τον ήλιο. Επίσης, δε γνώριζα ότι τα φαραωνικά αγάλματα έχουν αρκετά μεγάλα αυτιά για να δείξουν ότι οι Φαραώ ακούν τις ικεσίες του λαού. Η στήλη της Ροζέτας που ήταν καθοριστική για την Νεοαιγυπτιακή τέχνη, βρίσκεται επίσης εκεί.
     Από την Ελληνική τέχνη, παρουσιάζονται αριστουργήματα, τόσο από την αρχαία ελληνική, όσο και από τη Βυζαντινή, όπως η λάρνακα της Προϊέκτα. Μπορεί κανείς να παρατηρήσει τον Εξηκία, τον μελανόμορφο αμφορέα που απεικονίζει τον Αχιλλέα, ο οποίος φονεύει τον Πανθεσίλεια και πολλά έργα από το εργαστήριο του Φειδία.
     Αντίο, λοιπόν, στο βιβλίο που αφορά το Βρετανικό Μουσείο. Επιτρέψτε μου να ευχηθώ, μετά από αυτόν τον αποχωρισμό να επιστρέψουν επιτέλους τα ελληνικά αριστουργήματα στον τόπο τους, εκεί όπου ανήκουν, στο σπίτι τους.

Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας!



Σάββατο, 11 Μαΐου 2019

Τι όνομα να δώσω;


     Τι όνομα να δώσω; Ένα ταμπού που ακόμα καλά κρατεί.
     Ποιος αποφασίζει τελικά για το όνομα του παιδιού; Τίνος δικαίωμα είναι αυτό;
     Όπως όλοι γνωρίζουμε, στη χώρα μας υπάρχει το έθιμο το μωρό να παίρνει το όνομα του παππού ή της γιαγιάς ανάλογα με το φύλο και κυρίως από τη πλευρά του πατέρα. Εξαιτίας αυτού του εθίμου, νέες οικογένειες συχνά διαλύονται, κοντινοί συγγενείς έχουν μαλλιοτραβηχτεί, σκηνές ντροπής και ξεκατινιάσματος έχουν λάβει χώρα μέσα στην εκκλησία, πάνω από τη κολυμπήθρα, χωρίς κανέναν σεβασμό στο παιδί και τους γονείς του.
     Κατά καιρούς ακούμε διάφορα ευτράπελα να εκτυλίσσονται στο βωμό του ονόματος, θυσιάζοντας πανεύκολα οικογενειακές σχέσεις. Αυτό με κάνει να αναρωτιέμαι για το νόημα της φράσης " η οικογένεια αποτελεί ιερό θεσμό στην Ελλάδα".
    Συχνά ακούμε φράσεις του τύπου " ΔΕ ΘΑ ΔΩΣΟΥΝ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΟΥ;;; ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΧΑΜΟΣ"και άλλα τέτοια χαριτωμένα...
     Και ρωτώ: Είναι κουβέντες αυτές από γονιό; Νοιάζεται αυτός ο γονιός για την οικογενειακή ευτυχία του παιδιού του (δηλαδή του πατέρα και της μητέρας του μωρού) από τη στιγμή που ρισκάρει να δυσαρεστήσει το ζευγάρι, ακόμη και να το βάλει να τσακωθεί για το θέμα αυτό που στη τελική μόνο το νέο ζευγάρι αφορά; Το να οδηγηθεί ένα ζευγάρι στον χωρισμό είναι ένα από τα πιο εύκολα πράγματα στον κόσμο και αυτό το έθιμο δίνει μια γερή ώθηση προς αυτή τη κατεύθυνση στα ελληνικά ζευγάρια.
     Και ας πούμε ότι το ζευγάρι υποχωρεί στις πιέσεις, άμεσες ή έμμεσες, των παππούδων. Αυτό θα είναι κάτι που θα κατατρώει το ζευγάρι για μια ζωή. Είναι σαν κατάρα που θα το ακολουθεί για πάντα. Είναι δυνατόν η μάνα, η οποία κουβαλάει εννέα ολόκληρους μήνες το μωρό στα σπλάχνα της, το φέρνει στον κόσμο με τόσο πόνο, ξημεροβραδιάζεται στο προσκεφάλι του, πονάει όταν αυτό κλαίει κι αποτελεί τη ζωή της όλη, να μην έχει τον πρώτο λόγο για το όνομα του παιδιού της; Φτάνει που δε θα έχει καν το ίδιο επώνυμο με το παιδί, να μην έχει τη δυνατότητα να το ονομάσει όπως της αρέσει; Φυσικά και ο πατέρας έχει τον πρώτο λόγο σε αυτό. Το ζευγάρι πρέπει να αποφασίσει μόνο του, ανεπηρέαστο από γνώμες τρίτων.
     Κι επανέρχομαι στους παππούδες, που όταν βλέπω να ανακατεύονται μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι (ευτυχώς στη δική μας οικογένεια δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα, δε θα μπορούσαν να υπάρχουν άλλωστε). Οι παππούδες, λοιπόν, που έχουν τόσο υπερβολικές απαιτήσεις, με εξοργίζουν απίστευτα. Δεν είναι δυνατό να υφίσταται τόσο παράλογος εγωισμός που είναι ικανός να βλάψει τα παιδιά από πλευράς γονιών. Είναι αδιανόητο!
     Και η απάντηση που έρχεται μετά από όλα αυτά είναι: " Μα αυτό είναι έθιμο".
Τα έθιμα είναι συνήθειες που έχει ένας τόπος από παλιά, ανεξάρτητα αν είναι σωστές ή όχι. Κάπου στην Αφρική έχουν έθιμο την κλειτοριδεκτομή. Είναι κάτι που το εφαρμόζουν από πολύ παλιά, είναι σωστό; Μήπως πρέπει κάποια στιγμή να το σταματήσουν ή μήπως να συνεχίσουν να το κάνουν επειδή είναι έθιμο;
     Συμπερασματικά, οι νέοι γονείς έχουν κάθε δικαίωμα και ταυτόχρονα υποχρέωση να επιλέγουν μόνοι τους το όνομα του μωρού τους. Αυτό είναι κάτι που θα κάνει πιο δυνατόν τον δεσμό τόσο με το νέο μέλος της οικογένειας, όσο και μεταξύ του ζευγαριού. Αυτή η ιερή διαδικασία αποτελεί ένα γερό θεμέλιο για τη νέα οικογένεια. Τώρα, αν το ζευγάρι αποφασίσει ανεπηρέαστο από εξωτερικούς παράγοντες να δώσει τα ονόματα των παππούδων, αυτό είναι ένα θέμα που αφορά τους ίδιους και μόνο.
      

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

Ο Ηλίθιος!


     Ο Φιόντορ Ντοστογιέφσκι ήταν μεγάλος Ρώσος συγγραφέας και γεννήθηκε στη Μόσχα το 1821. Ένα από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι είναι αυτό με τίτλο "Ο Ηλίθιος". Πρόκειται για τον πρίγκιπα Μίσκιν, έναν επιληπτικό, αγνό νέο, ο οποίος είχε το ...ελάττωμα να λέει πάντα την αλήθεια. Σε αυτό το σημείο αξίζει να σημειωθεί πως κι ο ίδιος ο συγγραφέας ήταν επιληπτικός.
  Ο πρίγκιπας Μίσκιν είχε σταλεί στην Ελβετία για να θεραπευτεί από την αρρώστια του. Επιστρέφοντας στην Πετρούπολη, μπαίνει στα "βαθιά νερά" της αριστοκρατίας, όπου προσπαθεί να επιβιώσει. Βουτηγμένη στη ψευτιά και την υποκρισία, η ρώσικη αριστοκρατία της εποχής δε μπορεί εύκολα να δεχτεί την ειλικρίνεια και το δίκαιο πνεύμα που διακατέχουν τον εικοσιεξάχρονο νέο. Οι νέες της αριστοκρατίας τον ερωτεύονται, καθώς αποτελεί κάτι το διαφορετικό, κάτι το ανήκουστο για τα δεδομένα της εποχής και οι άντρες τον θεωρούν ηλίθιο.
      Ο ήρωας του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι στο έργο αυτό αποτέλεσε πρωτοτυπία στην παγκόσμια λογοτεχνία. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου μπορούμε να δούμε τις θύελλες που είναι ικανή να προκαλέσει μια μικρή δόση αλήθειας στη στηριγμένη στο ψέμα κοινωνία. Τα "πρέπει" της υψηλής κοινωνίας αμφισβητούνται, ο ήρωας μας τα προσπερνά και τότε δημιουργείται πανικός.
      Στο μυθιστόρημα όμως παράξενος δεν εμφανίζεται μόνο ο πρίγκιπας Μίσκιν, αλλά βλέπουμε την υπερβολή στην οποία μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος προκειμένου να γίνει αποδεκτός από τους άλλους, από την κοινωνία. Υπερβολές που είναι ικανές να οδηγήσουν στη σχιζοφρένεια...

Ευχαριστώ για τα όμορφα σχόλιά σας!