Σε αυτό το ιστολόγιο γίνονται αναρτήσεις δύο, το πολύ τέσσερις φορές τον μήνα κι όχι σε τακτά χρονικά διαστήματα

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2019

Ερωτήματα!


     Ιστορικές στιγμές βιώνει η χώρα μας, λόγω της επίλυσης ενός χρόνιου ζητήματος, που ταλάνιζε τόσο εμάς, όσο και τον βόρειο γείτονά μας. Κανείς ως τώρα δε τολμούσε να "αγγίξει" το θέμα αυτό, τόσο εξαιτίας του πολιτικού κόστους που αυτό θα επέφερε, αλλά και εξαιτίας της ακροδεξιάς κυβερνήσεως της γείτονος χώρας κατά την περίοδο 2006-2016.  Είναι γεγονός ότι τα περισσότερα κόμματα, συμπεριλαμβανομένης και της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν πάντα υπέρ ενός ονόματος για τη γείτονα χώρα με γεωγραφικό προσδιορισμό που θα χρησιμοποιείται erga omnes.
     Τη στιγμή αυτή, μια συμφωνία είναι προ των πυλών, η οποία όχι μόνο περιλαμβάνει ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό που θα χρησιμοποιείται erga omnes, αλλά βάζει τέλος στον αλυτρωτισμό, αναγνωρίζει ρητά ότι οι κάτοικοι της χώρας αυτής ουδεμία σχέση έχουν με την αρχαία ελληνική Μακεδονία και τον πολιτισμό της. Επιπλέον, προβλέπει αλλαγή ονομασίας οδών, κτιρίων κλπ που αναφέρονται στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και κατάργηση των αρχαίων μακεδονικών συμβόλων. Η συμφωνία αυτή, με λίγα λόγια, ξεπερνά κάθε προσδοκία που θα μπορούσε να έχει οποιαδήποτε ελληνική κυβέρνηση.
     Όλα αυτά με κάνουν να α
ναρωτιέμαι, τι περισσότερο θα μπορούσε να κερδίσει οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση σε περίοδο ειρήνης. Κι αν θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο, γιατί καμιά άλλη κυβέρνηση δεν ανέλαβε ποτέ αυτή την ευθύνη; 140 κράτη-μέλη του ΟΗΕ (σε σύνολο 194), μεταξύ των οποίων και οι ισχυρότερες χώρες του κόσμου, όπως ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα και άλλες, αποκαλούν διεθνώς την γείτονα χώρα μας Μακεδονία για δεκαετίες. Αντιλαμβανόμαστε ότι με τα χρόνια αυτός ο όρος θα επικρατούσε τελικώς, διατηρώντας κάθε αλυτρωτισμό και όλα τα ελληνικά σύμβολα που είχε χρησιμοποιήσει η ακροδεξιά κυβέρνηση του Γκρούεβσκη;
     Η αντιπολίτευση θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτική σε ζητήματα τόσο κρίσιμα για τη χώρα κι όχι να κοροϊδεύει τον ελληνικό λαό και να "ρίχνει λάδι στη φωτιά", προκειμένου να μην επωμιστεί το πολιτικό κόστος. Ο ανατολικός μας γείτονας πολύ θα ήθελε να αμφισβητηθεί η συνθήκη του Βουκουρεστίου του 1913, σύμφωνα με την οποία η περιοχή της Μακεδονίας μοιράστηκε γεωγραφικά σε Ελλάδα, Βουλγαρία, ΠΓΔΜ και Αλβανία.
     Η φιλία, συνεργασία και ειρήνη με τον βόρειο γείτονά μας μόνο οφέλη μπορεί να μας επιφέρει και κανείς δε μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό. Η Μακεδονία είναι ελληνική και μετά από αυτή την συμφωνία κανείς δε θα μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό.

Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας! 
Κάθε άποψη είναι σεβαστή, αρκεί να υπάρχει ευγένεια και σεβασμός στις απόψεις των άλλων.
     

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2019

Αίρχωντε Η ξαίνι κε μας κλαίβουν τοιν ωρθωγραφήα!

      Ξενοφοβία! Η φοβερή αυτή μάστιγα ενάντια στον άνθρωπο.
Τι την προκαλεί; Αμάθεια, άγνοια. Κι όταν κάτι δε το γνωρίζουμε, έχει ως συνέπεια να το φοβόμαστε και να λειτουργούμε αλλοπρόσαλλα. Όμως μεγάλη σημασία έχει και το γεγονός ότι δε καθόμαστε να σκεφτούμε το τι φταίει. Δεν αναλογιζόμαστε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Αυτά τα δυο δεδομένα θα επιχειρήσω να αναλύσω στην ανάρτηση αυτή, όσο πιο συνοπτικά μπορώ. Ας αναφερθούμε στα πιο συνήθη παραδείγματα.
     "Έρχονται οι ξένοι και μας παίρνουν τις δουλειές ή παίρνουν τις δουλειές από τα παιδιά μας". Συνήθως, αυτός που λέει αυτή τη φράση, έχει χωράφια ή κάποια άλλη επιχείρηση χειρωνακτικής εργασίας, όπου έχει ξένους εργάτες. Αν τον ρωτήσεις γιατί δεν έχει Έλληνες εργάτες, θα σου πει ότι οι Έλληνες είναι τεμπέληδες. Την ίδια στιγμή, αυτός ο ίδιος θα έχει έναν γιο ή μια κόρη τους οποίους έχει "βολέψει" στο δημόσιο ή έχει βλέψεις να κάνει κάτι τέτοιο. Επίσης, αν κάποιος Έλληνας του ζητήσει δουλειά, θα προτιμήσει ξανά τον ξένο, επειδή, όπως λέει, ο Έλληνας θα θέλει περισσότερα χρήματα για τη δουλειά που θα προσφέρει ή δε μπορεί να βγάλει την παραγωγή που βγάζει ο ξένος.
     Όταν λοιπόν, άνθρωπε μου, εσύ ο ίδιος αρνείσαι να προσφέρεις δουλειά στον Έλληνα, τότε εκείνος, και συνεπώς τα παιδιά σου, μένουν άνεργα. Εφόσον δίνεις δουλειά στον ξένο, αυτόματα ζητάς ανθρώπινο δυναμικό από το εξωτερικό κι άρα οι ξένοι τους οποίους κατηγορείς έρχονται για δουλειά στη χώρα σου. Εσύ ο ίδιος τους καλείς. Είναι τόσο απλό!
     "Οι ξένοι μας παίρνουν τα επιδόματα". Είναι απλή λογική. Εφόσον φορολογούνται κι εσύ προτιμάς να μη τους ασφαλίσεις, Ελληνάρα μου, επειδή θες να "κλέψεις" το κράτος (ουσιαστικά κλέβεις τον εαυτό σου), ο ξένος φαίνεται να έχει λιγότερα έσοδα, άρα είναι κι αποδέκτης των επιδομάτων. Αν πάλι ο ξένος δε φορολογείται, τότε βγάζει "μαύρα" λεφτά έξω από τη χώρα, οπότε ζημιώνεις τους πάντες και τα πάντα εντός της χώρας.
     "Οι ξένοι μας κλέβουν την ιστορία". Ειδικά η ιστορία της Ελλάδας είναι ευρέως διαδεδομένη, οπότε κίνδυνο δεν έχει. Παρόλα αυτά, μπορεί να υπάρξει μια αδυναμία. Μία και μοναδική. Κι αυτή είναι η άγνοια του νεοέλληνα γι αυτή. Ο νεοέλληνας έχει την τάση να είναι υπερήφανος για κάτι που δε γνωρίζει καλά, επαναπαύεται με το αντικείμενο της υπερηφάνειας του και δε κάνει τίποτα για να το τιμήσει, δηλαδή να συνεχίσει να παράγει ιστορία. Αυτό είναι μέγα λάθος και είναι το μόνο πράγμα που κάνει την ιστορία, τη φήμη μας να κινδυνεύει. Οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν μισαλλόδοξοι και κυρίως δεν φοβόντουσαν τους ανθρώπους. Αντιθέτως, ήταν φιλόξενος και προοδευτικός λαός. Γι αυτό και κατάφεραν όλα αυτά για τα οποία είμαστε σήμερα υπερήφανοι.. Ξεχνώντας το αυτό, γινόμαστε τελικά κάποιοι άλλοι από αυτούς που υπερηφανευόμαστε ότι είμαστε.
     Αν δε ξέρεις, καλύτερα να μη μιλάς, γιατί βλάπτεις εσένα και ότι αγαπάς. Κι αν θέλεις να μιλήσεις, βεβαιώσου ότι γνωρίζεις καλά, ώστε να μπορέσεις να επηρεάσεις σωστά.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018

Διχασμός!


     Διχασμός! Μια λέξη που έχει σημαδέψει την ελληνική πραγματικότητα. Τον διχασμό, δυστυχώς ο Έλληνας τον έχει στο αίμα του. Είναι ο τρόπος με τον οποίο οι πολιτικοί, αλλά κι οποιοσδήποτε θελήσει, μπορεί να μας διαλύσει. Ο διχασμός είναι η αυτοκαταστροφή του Έλληνα, το σαράκι που κατατρώει όλο του το είναι. Αν και πολλάκις μέσα στην ιστορία του ο Έλληνας έχει πληρώσει πολύ ακριβά τον διχασμό, φαίνεται πως δυστυχώς δεν έχει βάλει ακόμη μυαλό.
     Και πάλι, αυτός που ρίχνει λάδι στη φωτιά, αυτός που σπέρνει τον διχασμό στη χώρα είναι η (άκρα) δεξιά. Και πάλι μέσω του λαϊκισμού, που γι αυτόν κατηγορεί τους πολιτικούς της αντιπάλους. Όπως το 1922 με τη Μικρασιατική καταστροφή, τότε που ο βασιλιάς Κωνσταντίνος κατόρθωσε να κερδίσει τις εκλογές από τον Βενιζέλο, έχοντας ως σύνθημα το τέλος του μικρασιατικού πολέμου. Τελικά όχι μόνο δε σταμάτησε τον πόλεμο, αλλά φέρθηκε απερίσκεπτα προχωρώντας στα βάθη της Ανατολής, θυσιάζοντας κυριολεκτικά τον ελληνικό στρατό και όσα είχαν επιτευχθεί στη Μικρά Ασία μετά το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.
     Έτσι και τώρα, η δεξιά, που κοντεύει να γίνει ακραία, λαϊκίζει μπροστά στο ζήτημα που συνηθίζεται να αποκαλείται μακεδονικό. Η αξιωματική αντιπολίτευση αρνείται να δεχθεί πράγματα που είχε η ίδια δρομολογήσει πριν από 50 χρόνια και αργότερα.
     Σε αυτό το τόσο ευαίσθητο για την Ελλάδα, θέμα, οι πολιτικοί θα έπρεπε να είναι ενωμένοι, να λένε την αλήθεια και να μη διχάζουν τον λαό ποντάροντας στον φόβο και την άγνοια του κόσμου. Αντιπολίτευση μπορεί να γίνει σε έναν σωρό άλλα πράγματα που απασχολούν τη χώρα, όχι όμως σε αυτό. Δε χωράνε ψέματα και φαρφάρες εδώ. Δε πρέπει να δίνονται δικαιώματα στο φίδι του φασισμού να εισχωρεί στην κοινωνία.
     Κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθουμε από την ιστορία μας, να ενδιαφερθούμε πραγματικά για τη χώρα μας και για τα πραγματικά θέματα που τη βασανίζουν κι όχι να της βάζουμε εμείς οι ίδιοι τρικλοποδιές, υποκρινόμενοι ότι νοιαζόμαστε γι αυτήν. Έλληνα, μάθε πραγματικά τι συμβαίνει και πάψε να είσαι ξεροκέφαλος. Λέμε ΟΧΙ στον διχασμό, ΝΑΙ στην εθνική ενότητα! 

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2018

Βιασμός και δολοφονία!


     Φέτος συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από τη δολοφονία του 15χρονου Αλέξη. Πρόσφατα, αστυνομικοί σκότωσαν τον Ζακ και πριν λίγες μέρες, κάποια καθάρματα βίασαν και σκότωσαν την Ελένη. Στα τρία αυτά παιδιά είναι αφιερωμένη η παρούσα ανάρτηση.
     Κάθε ένα από αυτά τα παιδιά δέχθηκε πάρα πολλά σχόλια και ποικίλα, άλλες φορές επικριτικά κι άλλες υποστηρικτικά. Δεν έλειψαν απόψεις που παρουσίασαν τον έφηβο Αλέξη ως αντιεξουσιαστή, την Ελένη ότι προκάλεσε και για τον Ζακ είπαν πολλά και διάφορα. Σε αυτή την ανάρτηση δεν έχω σκοπό να μιλήσω θετικά ή αρνητικά για κάθε έναν από τους παραπάνω. Αυτό που θέλω όμως να κάνω, είναι να δείξω την αγανάκτησή μου για όλους εκείνους που με τις απόψεις τους δολοφονούν
και βιάζουν ξανά και ξανά τις ανθρώπινες αυτές ψυχές. Οι χαρακτήρες-συμπεριφορές των ανθρώπων αυτών παύουν να έχουν νόημα από τη στιγμή που οι ζωές τους αφαιρέθηκαν ή και βιάστηκαν σωματικά και ψυχικά.
     Από τη στιγμή που συμβαίνει το κακό, το βάρος πέφτει στον δράστη και αυτό που έχει πλέον νόημα να συζητήσουμε, αλλά και έχουμε υποχρέωση να το κάνουμε, είναι να καταδικάσουμε τον θύτη. Ο δολοφόνος πρέπει να καταδικαστεί με όλους τους τρόπους. Ο βιαστής επίσης. Και οι δυο δεν έχουν κανένα ελαφρυντικό, καμιά δικαιολογία.
"Ήταν αντιεξουσιαστής", αποτελεί αυτό λόγο για να σκοτωθεί; που ζούμε; Και ακόμη χειρότερα μιλάμε για παιδί. Βγάζεις ένα όπλο και πυροβολείς στην ψύχρα; και βγαίνεις και μετά με σώας τα φρένας και λες "δε ζητάω συγνώμη"; Τι άνθρωπος είσαι εσύ; τι ψυχάκιας;
"Προκάλεσε...,τα ήθελε...", δικαιολογούν αυτές οι κουβέντες τον βιασμό της; Εσύ ήθελες να βιάσεις για να βγάλεις όλη τη βρωμιά που κρύβεις στο αρρωστημένο σου μυαλό. Αυτό ισχύει και για τον πραγματικό βιαστή, αλλά και για τον εν δυνάμει, δηλαδή τον καθέναν που θα εκφράσει μια τέτοια άποψη. Αυτή η άποψη είναι άρρωστη, βγάζει απεριόριστη κακία και βρωμιά. Κάποιοι μιλούν για αρχές του θύματος. Μήπως είναι τρελό αυτό που λένε; Ποιες είναι οι αρχές του βιαστή; Γιατί δε μιλάνε γι αυτές;
     Θέλω να ευχηθώ και τα τρία παιδιά να έχουν καλό παράδεισο και να πω πως ο Αλέξης, ο Ζακ και η Ελένη δεν είναι ήρωες, είναι όμως σύμβολα.


Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018

Το Περιτύλιγμα!

   
     Στις μέρες μας είναι πολύ συνηθισμένο να περιτριγυριζόμαστε από πάρα πολλούς ανθρώπους και παρόλα αυτά να αισθανόμαστε σχεδόν μόνοι. Αυτό είναι απολύτως λογικό, αφού αν κοιτάξουμε μια στιγμή γύρω μας, θα διαπιστώσουμε ότι οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που συναναστρεφόμαστε, ενδιαφέρονται για μάταια πράγματα, για το "περιτύλιγμα" κι όχι για την ουσία.
   Είναι μάρκας τα ρούχα που φοράς, το κινητό που κρατάς, το αυτοκίνητο που οδηγείς, το σπίτι όπου κατοικείς; Δεν είναι λίγες οι φορές, δηλαδή, που είδα ανθρώπους να κρίνουν τους άλλους με βάση τα υλικά αγαθά ή/και το εισόδημα που μπορεί να έχουν και με γνώμονα αυτά τα χαρακτηριστικά να χτίζουν φιλίες και σχέσεις γενικότερα. Πρόκειται, επομένως, για ανθρώπους επιφανειακούς και ανάξιους εμπιστοσύνης.
     Το παράδοξο είναι ότι πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους δε διαθέτουν αυτά τα οποία ψάχνουν στους άλλους ανθρώπους. Δεν έχουν, δηλαδή, τη δυνατότητα να αποκτήσουν περισσότερα ή ακριβότερα υλικά αγαθά. Μάλιστα, έχουν την εντύπωση πως θα γίνουν αρεστοί στους άλλους αν αποκτήσουν κάτι που είναι πάνω από τις οικονομικές τους δυνάμεις, ακόμη κι αν δεν μπορέσουν να το ξεχρεώσουν ή στερηθούν κάτι πιο βασικό για τη ζωή τους.
     Αυτές τις αντιλήψεις-τακτικές συναντώ συχνά στους ανθρώπους γύρω μου, ειδικά στη περίοδο της οικονομικής κρίσης, κάτι που επίσης είναι παράδοξο. Αναρωτιέμαι, πώς γίνεται νέοι άνθρωποι, κάποιοι από αυτούς μάλιστα μορφωμένοι,  να εξωτερικεύουν τέτοιου είδους κόμπλεξ! Πραγματικά, είναι δυσάρεστα εντυπωσιακό!
     Τελικά, αυτοί οι άνθρωποι καταλήγουν να χάνουν την εμπιστοσύνη όλων. Κι όταν λέω "όλων", αναφέρομαι τόσο σε αυτούς τους οποίους προσπαθούν οι εν λόγω κομπλεξικοί άνθρωποι να κερδίσουν, όσο κι εκείνους που θα ήθελαν να τους πλησιάσουν. Συχνά μου δημιουργείται η εντύπωση ότι από τη μια φοβόμαστε να μη μείνουμε μόνοι μας και από την άλλη χτίζουμε από μόνοι μας ανούσιους "τοίχους", εμποδίζοντας τους ανθρώπους γύρω μας να μας πλησιάσουν.
     Άραγε, έχουμε αναλογιστεί τι θα γινόταν αν αφήναμε για λίγο στην άκρη αυτή τη "δηθενιά" που μας κάνει να φαινόμαστε τόσο γελοίοι και προσπαθούσαμε να είμαστε ο εαυτός μας και μόνο;! Τι θα γινόταν αν αφήναμε πίσω μας το "περιτύλιγμα" και δίναμε αξία στην ουσία; Ίσως τότε να φαινόμασταν πιο όμορφοι, πιο αυθεντικοί,  περισσότερο άνθρωποι!


Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2018

Οι κληρικοί ως δημόσιοι υπάλληλοι!

 
  Ένα θέμα που απασχολεί όλους μας αυτόν τον καιρό είναι η συμφωνία μεταξύ της Πολιτείας και της Εκκλησίας και κυρίως το ζήτημα με τους ιερείς, αν θα πρέπει να είναι δημόσιοι υπάλληλοι ή όχι. Εδώ θα ήθελα να καταθέσω τη δική μου άποψη και να περιγράψω το θέμα όπως το αντιλαμβάνομαι η ίδια ως Ελληνίδα και Χριστιανή.
     Πριν κάμποσα χρόνια, τότε που ήμουν ακόμη φοιτήτρια κι έκανα τη πρακτική μου, γνώρισα τυχαία μια νέα κοπέλα στη στάση του λεωφορείου. Η κοπέλα αυτή ήταν δασκάλα ειδικής αγωγής κι αφού πιάσαμε κουβέντα, μου είπε ότι ο σύζυγός της, που είχε τελειώσει ΤΕΙ Πληροφορικής, έγινε πρόσφατα ιερέας. Ομολογώ ότι ξαφνιάστηκα και τη ρώτησα αν αυτό είναι το επάγγελμα που του αρέσει. Η κοπέλα μου απάντησε πως του άρεσε η Πληροφορική, αλλά το επάγγελμα του ιερέα μπορεί να του εξασφαλίσει εύκολα μόνιμη εργασία στο δημόσιο. Ομολογώ πως τότε σοκαρίστηκα. Δε μπορούσα να φανταστώ πως κάποιος θα διάλεγε το συγκεκριμένο επάγγελμα καθαρά για λόγους βιοποριστικούς. Αργότερα στη ζωή μου συνάντησα έναν ακόμη νεαρό, απόφοιτο τεχνικού λυκείου να ακολουθεί το ίδιο παράδειγμα.
     Και θα μου πει κάποιος, είναι αυτό κακό; Και θα απαντήσω, ναι, είναι πολύ κακό. Η θρησκεία είναι κάτι το ευαίσθητο, κάτι που επηρεάζει πάρα πολλούς ανθρώπους, κάτι το πολύ σημαντικό. Ο ιερέας ασκεί λειτούργημα και θα πρέπει να είναι απόλυτα συνειδητοποιημένος. Προκειμένου να ασκήσει κάποιος το λειτούργημα αυτό θα πρέπει να του δίνονται τα κατάλληλα κίνητρα, τα οποία σαφώς και δε θα πρέπει να είναι οικονομικά.
     Κατά καιρούς ακούμε διάφορα σκάνδαλα στους κόλπους της εκκλησίας, ακόμη και στις ενορίες μας υπάρχουν κληρικοί που ρίχνουν κατάρες σε αυτούς που δουλεύουν του Αγίου Πνεύματος και άλλα τέτοια νόστιμα. Όλα αυτά συγχύζουν τους ανθρώπους που πιστεύουν και πολλές φορές καταλήγουν να μη πιστεύουν. Φυσικά, αυτό είναι δικαίωμα του καθενός, αλλά θα μπορούσε να μη συμβαίνει. Προσωπικά έχω διαχωρίσει στο μυαλό μου την εκκλησία από τη θρησκεία, αλλά πολλοί άνθρωποι δε το κάνουν αυτό. Όλα αυτά είναι ευθύνη των κληρικών και της πορείας της εκκλησίας γενικότερα. Τέλος, αν τίθεται το δίλημμα "κληρικοί ή γιατροί", σαφώς και προτιμώ το δεύτερο.

Ευχαριστώ για τα σχόλια σας!

Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2018

Άλλο Πατριωτισμός κι άλλο Εθνικισμός!

   Στην Ελλάδα, από πολύ μικροί μαθαίνουμε να είμαστε πατριώτες. Και το μαθαίνουμε τόσο στην οικογένεια, όσο και στο σχολείο. Αυτό είναι κάτι το αναπόφευκτο σε αυτή τη χώρα που μετράει πλήθος πληγών, αλλά και υπερηφάνειας. Η ιστορία της Ελλάδας είναι μακραίωνη και τα επιτεύγματα πάρα πολλά και ποικίλα.
     Είναι κακό κάποιος να είναι πατριώτης;
     Κάθε άλλο! Έχουμε χρέος να είμαστε πατριώτες! Αυτό σημαίνει πως οφείλουμε να γνωρίζουμε την ιστορία μας, πρωτίστως ώστε να μην αναγκαστούμε να τη ξαναζήσουμε εμείς και τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας. Δευτερευόντως, ο πατριωτισμός είναι το χρέος μας απέναντι στους ένδοξους προγόνους μας, οι οποίοι πάλεψαν και πολλές φορές θυσιάστηκαν για την ελευθερία μας,
τη πατρίδα και τα ιδανικά μας. Ως Έλληνες πατριώτες έχουμε υποχρέωση να μην είμαστε ξενοφοβικοί, αλλά φιλόξενοι, όπως πρέσβευαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι.
     Ποιος είναι εθνικιστής;
     Εθνικιστής είναι ένας κομπλεξικός άνθρωπος με υπερβολικά συμπλέγματα κατωτερότητας και/ή ημιμαθής/αμαθής. Είναι αυτός που δε θα δίσταζε να προδώσει τη μάνα του για να σώσει το τομάρι του, ο δειλός. Είναι εκείνος που μιλά διαρκώς για Πατρίδα, Θρησκεία, Οικογένεια και στη πράξη τα προδίδει όλα αυτά την ίδια στιγμή.
 Πρώτα, προδίδει τη θρησκεία του, αφού σκορπά το μίσος στους ανθρώπους και τον κόσμο γενικότερα. Έπειτα, προδίδει τη πατρίδα του, αφού στα δύσκολα βάζει το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το συλλογικό καλό. Τέλος, προδίδει την οικογένεια, αφού προσποιείται τον τέλειο οικογενειάρχη (και θέλει να νομίζει ότι το πιστεύουν και οι έξω), αλλά στο σπίτι στην καλύτερη κακομεταχειρίζεται τόσο τη γυναίκα όσο και τα παιδιά του και τους στερεί ελευθερίες.
     Από τα παραπάνω γίνεται κατανοητό πως ο πατριωτισμός ουδεμία σχέση έχει με τον εθνικισμό. Αντίθετα, ο εθνικισμός σκοτώνει τον πατριωτισμό, όπως πολύ σωστά άκουσα κάποιον ηγέτη χώρας να λέει. Και πράγματι, η μία έννοια αναιρεί την άλλη.
     Και πώς αντιμετωπίζεται ο εθνικισμός;
     Μέσα από την αγάπη για τον συνάνθρωπο και τη γνώση!

Ευχαριστώ για τα σχόλιά σας!